غمگینانه

از کنار اتاق زرنگ دختر رد شدم دیدم جلوی کشویی باز نشسته.
_اذان گفت.
_باشه.
-داری مرتب می کنی؟
_آره.
_آفرین.
_می شه این کارت رو برام بخونی؟
کارت خاله شه که چند سال پیش همراه کادوهایی براش فرستاده بود و به فارسی نوشته شده بود. کلمه به کلمه براش ترجمه کردم.
از کلمات محبت آمیز خاله ش ذوق کرده بود.
غمگین می شم و می رم به اتاقم برای نماز و فکر می کنم.
فکر  می کنم زندگیمون چطور شده که بچه های من فارسی خوندن و یا نوشتن نمی دونن و من که خیلی به نوشتن علاقه دارم و کلی نوشتم از خودم از ماجراهاشون از زندگی و چقدر دوست داشتم زرنگ دختر اینها رو یک روزی می خوند. اما آیا خواهد تونست؟
چرا من اینگونه شدم؟ زندگیی که نه می تونم راحت برای همسرم بنویسم  و نه برای بچه هام. اگر براشون بنویسم باید به انگلیسی بنویسم و مرتب می رم سراغ فرهنگ لغت و دنبال کلمه های مورد نظرم می گردم.
اینکه اینگونه به چند زبان آگاهی داشته باشی اما در نوشتنش مشکل داشته باشی و نتونی راحت برای بچه هات بنوسی و اونها نتونن آنچه را که تو نوشتی بخونن...
من و همسرم و بچه هام همگی با هم به عربی صحبت می کنیم در حالیکه من به فارسی مدرسه هام رو گذروندم و همسرم به عربی و آشنایی کم او به فارسی و بچه ها  هم مدرسه شون به انگلیسی!!! این چه مدل خاصیه برای خودش!
باید آموزش فارسی به بچه هام رو جدیتر بگیرم. مخصوصا به زرنگ دختر که سریعتر می گیره.