نمی دونم

بهش زنگ زدم مثل خیلی وقتهای دیگه جوابی دریافت نکردم. حتی بعدش که متوجه اسمم در تلفنش می شه هم جوابی یادداشتی سلامی تشکری سوالی برام نمی فرسته. دوستش دارم نه فقط فامیلمه دوستمم هست!
بعد براش نوشتم که خوابش رو دیدم و وقت خوبی باهم در بازار شاه عبدالعظیم گذروندیم. برام نوشت که از این دنیا و آدمهاش خسته ست و داره زندگی می کنه چون باید بکنه و...
براش نوشتم چیزی شده گفت نه چیز خاصی، همین مسائل همیشگی.
گفتم هر وقت تونست و حوصله داشت بهم زنگ بزنه.
یکبار زده بود که من نبودم خونه.
اصلا انگار مشتاقم نمی شه! خوب تو از اون مدل آدمها سیر شدی از من هم سیر شدی؟ یعنی من هم جزو اون آدمها شدم که ازشون سیر شدی؟ خوب بامن ارتباط بیشتری داشته باش!
دارم فکر می کنم شاید حسش به من مثل حس من به این خانم که اینجاست باشه و هی دعوتم می کنه برای ناهار و من نمی خوام برم خونه ش، چون کل ارتباط برام مشکل داره. شاید واقعا من هم برای اشخاصی ناراحتت کننده باشم. برای مطمئن بعضی وقتها با گله های زیادی که از رفتارهاش و مخصوصا گذشته مون می کنم، آره ممکنه دوست نداشتنی شده باشم. خودم خوب می فهمم. اما برای دوستانم نفهمیدم که اینگونه ناراحت کننده بودم.

در رابطه با این موضوع ارتباط، زینب دو هفته پیش برام برنامه فاطمیه مسجد رو فرستاد و گفت هوا خیلی خوب شده و خوبه برای پیاده روی صبحگاهی. من در دوره افسردگی شدیدم بودم. حالا نه اونجور افسردگی که بمیرم و ... خداروشکر اونجور نشدم تا حالا. اما افسردگیی که من رو ساعتها یکجا بنشونه و به هیچ کاری نتونه من رو به طرفش بکشنونه. آره اونطور بودم و من به امید بهتر شدنم جواب دادم اره هوا خوبه. اگه هفته دیگه هم اینطور بود با هم می ریم. اما هفته بعدش چیزی براش ننوشتم. هوا هم خیلی سرد نبود و من همچنان خوب نبودم. این هفته هم خداروشکر هوا خیلی خیلی سرد و برفیه و من بهانه خوبی دارم. براش اول هفته نوشتم که ببخشه نتونستم برنامه ایی برای بیرون رفتن درست کنم؛ مشغولم. مشغول بودنم هم به گرفتن هدیه برای زرنگ و رفتن برای خرید جوهر پرینتر و کلا بی حوصلگی برای رفتن به بیرون و... این چیزها بوده. کلا در یک کلام حوصله ندارم. همین!
دارم فکر می کنم آیا امسال سفره هفت سین درست کنم؟ بعد فکر می کنم خوب که چی؟ بچه ها خوششون میاد! مهربون هم تا اون موقع از زیارت برگشته به خواست خدا.